Fic

[Coming Soon!] 8059 Fic เร็วๆนี้!!!

posted on 13 Mar 2011 17:34 by arashi-ame in Fic
* เปลี่ยนรูปพื้นหลังใหม่ค่ะ ถ้ายังเป็นรูปเดิม กรุณากด F5 กันนิดนึงนะคะ
 
ดีค่า กลับมาอีกรอบ กลอนคราวที่แล้วคงถูกใจกัน
 
วันนี้มาเสนอโปรเจคใหม่ค่ะ ฉลองปิดเทอม กับฟิคสั้นๆประกอบเพลง
 
"8059 - ถามจันทร์" ค่ะ
 
วันนี้เลย เอา Treasure มาแปะมัดจำไว้ก่อนเลย
 
ฝีมือเห่ยเหมือนเดิมค่ะ แต่จะพยายามพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ เชิญชมได้เลยค่ะ กับ... 
 
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

"8059 - ถามจันทร์"

 


 
 
" เป็นพระจันทร์นี่ดีมั้ยนะ ? "
 
...มันเป็นคำถามที่ดังก้องอยู่ในใจฉันตลอดเวลา...
 
...เพราะพระจันทร์ มันช่างดูสูงส่งและสง่างาม...
 
...ฉันอยากเป็นแบบนั้นบ้าง...
 
...แต่ว่า...
 
...เมื่อมีนายเข้ามาในวงจรชีวิตของฉัน...
 
...มันก็ทำให้ฉันได้รู้...
 
...เกี่ยวกับสิ่งที่พระจันทร์นั้น...ไม่มี...
 
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
 
เอาไปพอประมาณก่อนเนอะ ประมาณนี้
 
ฟิคคราวนี้ เป็นหวานๆพอโรแมนติคๆจะได้เอาความหวานเข้าไปล่อเลี้ยงหัวใจกันบ้าง 555+
 
ขมมาเยอะ เอาหวานซักนิด แต่ที่ไม่เปลี่ยนเลยคือคู่ 8059 -0-"
 
ยังไงก็ขอฝากฟิคนี้ไว้อีกเรื่องนะคะ ติดตามชมกันด้วยล่ะ^w^v
 
 
ปล.ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาเม้นท์บล๊อกและแอดบล๊อกนะคะ ขอบคุณที่เคียงข้างกันค่ะ^^

Fic : Whole the time with you (8059) [2/End]

posted on 08 Apr 2010 09:12 by arashi-ame in Fic
Fic : Whole the time with you (8059)[END]



Chapter 2

    ปีที่แล้ว...
    “ค่อยๆเดินนะ เกาะแขนฉันไว้” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นในหูของผม ตาของผมถูกปิดด้วยอะไรบางอย่าง แน่นอนว่าเป็นฝีมือของคนที่กำลังพูดอยู่
   

    “เอาล่ะ! ถึงแล้ว เปิดตาสิ” ผมค่อยๆปลดผ้าที่ปิดตาออก และค่อยๆเปิดตาขึ้นทีละนิด
   

    ซ่า....ซ่า....
   

    ภาพที่ผมเห็นคือหาดทรายสีขาวอันสวยงาม ฟองคลื่นของน้ำทะเลที่กระทบฝั่ง บริเวณพื้นน้ำทั้งใสและกว้างขวาง  เหล่านกนางนวลนับพันตัวที่บินกระจัดกระจายเต็มท้องฟ้าสีคราม ผมเหม่อมองภาพนั้นแล้ว คิดได้แค่ว่า...
   

    “สวยจัง...”
   

    “หืม... นายชอบจริงๆด้วยสินะ” ยามาโมโตะที่ยืนอยู่ข้างๆพูดขึ้น
   

    “กะ..ก็ดี! แต่ว่า...แกพาฉันมาที่นี่ทำไม”ล
   

    “เอ่อ...คือ....ว่าไงดีล่ะ” เจ้าบ้าเบสบอลอ้ำอึ้ง ยืนเกาหัวแกรกๆ นี่อย่าบอกนะว่า ที่บอกให้ฉันทิ้งงานมา เพื่อให้มาเที่ยวเล่นด้วยกันเนี่ยนะ ห๊า~!?!
   

    “……..”
   

    “คือ...โกคุเดระ”
   

    “……..”
   

    ...

   
    …
   
    …

    “เรา...แต่งงานกันนะ”

    !!!!!!!

    ยามาโมโตะพูดจบก็หยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินขึ้นมา ในกล่องเป็นแหวนแพลตตินั่ม ฝังเพชรที่ตรงกลางแหวน ดูยังไงๆก็...

    แหวนแต่งงาน...

    “ยะ....ยามาโมโตะ” ผมมีความรู้สึกแปลกๆ ใบหน้าร้อนวูบวาบ ความรู้สึกนึกคิดมันตีกันมั่วไปหมด ผะ...ผมทำอะไรไม่ถูกเลย

    “นะ...ฉันคิดว่ามันถึงเวลาที่ฉันจะบอกนาย เราคบกันมานาน จนตอนนี้อายุก็จะ 40 อยู่แล้ว มีงานมีการ ทุกอย่างก็พร้อมหมด”

    “….”

    “เหลือแค่นาย โกคุเดระ  นายจะยอมรับมั้ย”

    “….”
   

    “นาย....จะให้โอกาสผู้ชายคนนี้ได้ปกป้องดูแลนายไปตลอดชีวิต จะได้มั้ย”
 

    “….ได้”

    “ฮะ? นายว่ายังไงนะ”  ยามาโมโตะยิ้มกรุ้มกริ่ม เลื่อนหูมาใกล้ปากผม หนอย! แกล้งไม่ได้ยินเรอะ หึ!

    งับ!!! ผมกัดที่หูของเจ้าบ้าตรงหน้า เจ้าบ้าที่ขอผมแต่งงานเมื่อครู่

    “โอ๊ย! ฉันเจ็บนะ” ยามาโมโตะสะดุ้งสุดตัว มือป้องหูข้างที่โดนกัด    สม!

    “ฉันบอกว่าได้ไง!!! เจ้าบ้า!!! แต่งก็แต่งเซ่!!!” ผมแหกปากเต็มที่  มันจะได้หาข้ออ้างว่าไม่ได้ยินไม่ได้อีก  แต่พูดไป หน้ามันก็แดงไปด้วย  รู้สึกวูบวาบ ใจเต้นรัวสุดๆอีกต่างหาก

    “โกคุเดระ  ฉันรักนายที่สุดเลย” ยามาโมโตะยิ้มกว้าง และมอบกอดที่อบอุ่นให้

    “อืม...เหมือนกันนั่นแหละ”
 

    “ฉันสัญญา ว่าฉันจะอยู่เคียงข้างนายไปตลอดชีวิต...”

    ตัวผมในตอนนั้น...เมื่อได้ยิน ผมก็เชื่อมาตลอด

    เชื่อในคำสัญญา....ระหว่างเรา

    แต่ก็ลืมไปว่า....บางสิ่งที่แน่นอน มันมีความไม่แน่นอนแฝงอยู่

2 อาทิตย์ก่อนวันแต่งงาน...

    “โกคุเดระคุง  นั่นแหวนที่ยามาโมโตะให้มาหรอ”  รุ่นที่10 พูดกับผม พลางจ้องแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายผมแบบไม่วางตา

    “เอ่อ...ครับ”

    “ยินดีด้วยนะ! อีกแค่2อาทิตย์ นายก็จะสละโสดซักที” รุ่นที่10ยิ้มกับผม ใช่แล้ว ผมกับเจ้าบ้านั่นจะแต่งงานกัน หมอนั่นตื่นเต้นมาก จึงขับรถไปๆมาๆ เช็คเรื่องงานแต่งแทบทุกวัน  รวมถึงวันนี้ด้วย หึ! บ้าบอจริงๆ อายุก็จะ 40 แล้ว ยังทำตัวเด็กเหมือนเคย

    ปัง!!!

    “วองโกเล่! คุณโกคุเดระ! แย่แล้ว!!!” เจ้าวัวบ้าวิ่งเข้ามาหาผมกับรุ่นที่10อย่างรีบร้อน สีหน้าดูไม่ค่อยดี

    “มีเรื่องอะไร ไม่เห็นรึไงว่าฉันกับรุ่นที่10...”

    “ยะ...ยามาโมโตะ! คุณยามาโมโตะรถเสียหลักลงไปในแม่น้ำ อาการสาหัสเป็นตายเท่ากัน!!!”

    “วะ...ว่าไงนะ แรมโบ้!!!”

    ยะ...ยามาโมโตะ

    ปัง!!! ตึกๆๆๆๆ!!!

    ผมรีบเปิดประตูออกไป ขาทั้งสองข้างวิ่งไปเรื่อยๆ น้ำตา...น้ำตาค่อยๆรินไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว  ไม่จริงใช่ไหม!?!  ใครก็ได้ช่วยบอกที ว่ามันไม่จริง!!!

    ‘คุณยามาโมโตะรถเสียหลักลงไปในแม่น้ำ อาการสาหัสเป็นตายเท่ากัน!!!’

    “โธ่เว้ย!!!” ผมสบถออกมาอย่างสุดกลั้น ไม่จริงน่า!!!

    ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหน  รู้แค่อย่างเดียวว่าผมต้องไปหา   ไปหายามาโมโตะ

    ผมวิ่งมาจนถึงหน้าประตูสำนักงานวองโกเล่  จู่ๆก็มีรถเบนซ์สีดำจอดตัดหน้าผม พอลดกระจกลงก็ปรากฏใบหน้าของรุ่นที่10

    “โกคุเดระคุง! ขึ้นรถ! เราจะไปหายามาโมโตะ”

    “ครับ!” ผมรีบเปิดประตูขึ้นรถ  บรรยากาศในรถไม่ค่อยสู้ดี

    “โกคุเดระคุง...ไม่เป็นไรนะ” รุ่นที่10จับมือผม และบีบมันเบาๆ

    “ไม่ครับ....ผมไม่เป็นไร”
    

    ยามาโมโตะ...ช่วยรอฉัน....อีกนิดนึงนะ  ฉันกำลังจะไปหานาย

    ได้โปรด....ช่วยอดทนทีเถอะ


จุดเกิดเหตุ...
    รถเบนซ์สีดำมาจอดลงที่ข้างๆแม่น้ำ  ตรงใจกลางของแม่น้ำมีซากของรถสปอร์ตสีดำคันหนึ่งลอยอยู่  ตอนนี้กำลังถูกเคลื่อนย้ายขึ้นมาข้างๆฝั่ง

    แล้วยามาโมโตะล่ะ!?! เจ้าบ้านั่นอยู่ไหนเนี่ย!!!

    “โกคุเดระคุง....ตรงนั้น” รุ่นที่10เรียกผมพลางชี้ไปที่รถพยาบาลคันหนึ่งที่จอดอยู่ บนรถมีพยาบาล2-3 คนกำลังช่วยกันดูแลจัดการร่างๆหนึ่งที่นอนนิ่ง เหมือนไม่มีลมหายใจ!?
   

   “ยามาโมโตะ!!!” ผมวิ่งเข้าไปหาทันที สภาพของยามาโมโตะตอนนี้ ไม่ต่างอะไรกับร่างที่ไร้วิญญาณ ไม่นะ!!!
  

   “ยามาโมโตะ! ฟื้นสิ! ฉันบอกให้แกฟื้นไง!!!” ผมเขย่าร่างตรงหน้าอย่างแรง น้ำตาไหลลงมาเป็นสายไม่หยุด น้ำตาที่ผมไม่เคยเสียให้ใครมากเท่านี้มาก่อนเลย

   “คุณคะ! อย่าขัดขวางการทำงานของเจ้าหน้าที่นะคะ”

   “เอ่อ....ขอโทษนะครับ พอดีเขาเป็นคนรักของผู้ประสบอุบัติเหตุน่ะครับ”

   “ยามาโมโตะ!!! ฟื้นสิวะ!!! ลุกขึ้นมาแต่งงานกับฉันก่อนสิ!!! แกสัญญาแล้วนะว่าจะดูแลฉัน แล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้!!! ลุกขึ้นมาเซ่!!!! บอกให้ลุกยังไงเล่า!!!” ผมเขย่าตัวแรงขึ้น แต่ผลก็ยังเหมือนเดิม ร่างนั้นไร้ลมหายใจไปแล้วจริงๆ เรามาช้าไป....

    ยามาโมโตะ....ได้จากผมไปแล้ว

    “ฮึก.....ไม่~!!!!!!!!”

……………………………………………………………………………………………


      “ฮึก....ยามาโมโตะ...ทำไม..ทำไมวะ!!!” ผมเข่าทรุดลงไปนั่งกองกับพื้น มือเกาะป้ายสุสานแน่น ทำไม...ทำไมวันนั้น
   

    ทำไม....คนที่ตายวันนั้นต้องเป็นแก
   

    ทำไม....วันนั้นฉันถึงไม่ห้ามแก
   

    ทำไม....วันนั้นต้องเกิดเรื่องร้าย
   

    ทำไม....เราไม่แต่งงานกันให้เร็วกว่านี้
   

    ทำไม....แกต้องขับรถไปทางนั้น
   

    แล้วทำไม....ฉันถึงไม่ดีกับแกมากกว่านี้
   

    “ถ้าฉันขอร้อง...ฮึก...แกจะกลับมาได้มั้ย....ฉัน...จะให้แก....ทุกอย่างเลย” ผมพึมพำเบาๆ ในใจนึกสมเพชตัวเอง ที่ต้องมาเสียใจทีหลังแบบนี้
   

    ถ้ารู้ว่าแกต้องตาย...